[Brakke Zondag] Het volwassen worden van de gamejournalistiek

Heb jij dat ook, het gevoel dat er zondag niks gebeurt? Ik wel, maar met het wekelijkse item Brakke Zondag ga ik je saaie zondag wat opvullen. Elke week kies ik één nieuwsitem van afgelopen week waar ik je mijn kijk op ga geven. In deze Brakke Zondag bespreek ik de ‘serieuze gamejournalistiek’.

Het volwassen worden van de gamejournalistiek

Poeh, de Nederlandse journalistiek der games heeft afgelopen week aardig op zijn grondvesten staan schudden. Een paar gebeurtenissen zorgden er zowaar voor dat het fanboygedrag zich van de games naar de gamejournalistiek verplaatste. De achterliggende reden? De aloude discussie van de (on)volwassenheid van de gamejournalistiek en de daarmee samenhangende kritiek. Deze discussie werd aangewakkerd door een column van Jeroen van Trierum op GameCowboys.nl. In zijn betoog predikt hij dat de gamejournalistiek zich weer op de inhoud moet richten en moet stoppen met bekritiseren van collega’s zodat de gamejournalistiek naar een “hoger platform” getild kan worden. Hij verwijst in zijn column naar de missie van Niels ’t Hooft en David Nieborg, die de gamejournalistiek volwassener willen maken. Zij onthulden deze missie in een artikel van de Nrc.next en een daaropvolgende bijeenkomst op 30 juni in Amsterdam. Hier waren Nederlandse gamejournalisten uitgenodigd om over het onderwerp na te denken, te discussiëren en misschien zelfs wel de gamejournalistiek een nieuwe boost te geven.

NRC Handelsblad

Vlak na de bijeenkomst werd het Nrc.next artikel van Niels ’t Hooft overgenomen door het NRC Handelsblad. Door die redactie werd echter het verkeerde beeld bij het verkeerde onderschrift geplaatst. Als reactie daarop plaatste Jan Meijroos de volgende tweet: “Hoogwaardig staaltje gamejournalistiek van NRC… Zoveelste fout op rij daar.” Zoals men dat in Amerika zo mooi kan verwoorden; the shit hits the fan(boy). Velen benutten deze kans om zich uit te spreken over dit voorval, wat niet altijd in de meest objectieve reacties resulteerde.

De column van van Trierum was in het bijzonder gericht op de tweet van Meijroos en in het algemeen op alle andere gamejournalisten die andere collega’s bekritiseren. Volgens Meijroos moet ook Bashers.nl zich aangesproken voelen door de column van van Trierum. Bashers onderscheid zich namelijk van andere gamejournalisten door naast kritisch de wereld van games te bespreken, ook kritisch te zijn op de Nederlandse gamejournalistiek. Niet lang geleden wist Gerthein Boersma van Bashers.nl ons nog erg te vermaken met een grappige persiflage van Meijroos, die helaas niet bij iedereen in goede aarde viel. Deze persiflage had pure entertainment als doel, maar raakte wel het hart van de overheersende gamejournalistiek. De gamejournalistiek wordt namelijk behoorlijk gestuurd door de ontwikkelaars en uitgevers van games. Een reisje hier en een vroege (p)reviewcode daar in ruil voor een groot artikel op je website of in je tijdschrift. Het is de normale gang van zaken. Ik vind dat de kritiek die gamejournalisten leveren op elkaar, zoals op Bashers.nl, niet gezien moet worden als negatief en het onderuit halen van je collega’s. Sterker nog, gegronde kritiek zou aangegrepen moeten worden als een moment van reflectie.

Dat gezegd hebbende, zou ik graag ook nog even een duit in het zakje van de serieuze gamejournalistiek willen doen. Als ‘mormel’, zoals van Trierum mij en mijn beginnende gamejournalisten noemt, vind ik het bewonderenswaardig dat ’t Hooft en Nieborg een verandering in de Nederlandse gamejournalistiek teweeg willen brengen en af willen stappen van de heersende praktijk. Zij zijn de uitzondering die het moment van reflectie aangrijpen om de gamejournalistiek te innoveren. Het doel van deze rebellie is games minder eenzijdig in de media te laten verschijnen en meer onafhankelijkheid te creëren onder de gamejournalisten, zodat er serieuzere en volwassenere journalistiek bedreven wordt.

Maar zijn kritiek op de gevestigde orde en een rebellerende stroming geen teken van de volwassenheid en ontwikkeling van een discipline? Is het oproepen tot serieuzere journalistiek niet hét bewijs dat de discipline gamejournalistiek naar een hoger platform wordt getild? Om volwassen te worden moet je eerst je puberteit overleven, dat gepaard gaat met kleine ruzies om je af te zetten tegen je ouders. De vurige discussie van de serieuze gamejournalistiek toont alleen maar aan dat de gamejournalistiek op dit moment in de puberteit zit en bevestigt dat het langzaam volwassen aan het worden is.